sty
27

Kategoria (Dzikie ptaki)

Grzywacz jest największym europejskim gołębiem. Środowisko w jakim zamieszkuje to lasy , zagajniki śródpolne , duże i zamknięte kompleksy leśne , wysokie zadrzewienia. Gołąb grzywacz osiąga niemalże pół kilograma żywej wagi , długość ciała około czterdzieści centymetrów oraz rozpiętość skrzydeł dochodzącą do siedemdziesięciu pięciu centymetrów. Posiada szare upierzenie i białe plamy po bokach na wysokości szyi. Plam nie posiadają bardzo młode osobniki . Grzywacz jest dzikim gołębiem. Jest bardzo płochliwy. W przeciwieństwie do gołębi miejskich różni się znacznie masą , gabarytami oraz dłuższym niż u nich ogonem. W niektórych miejskich aglomeracjach nieznacznie poddał się ucywilizowaniu i występuje w parkach. Natomiast w niektórych miastach niema go wcale. Pewnie zależne jest to również od czynników społecznych lub intensywnych czynników cywilizacyjnych człowieka. Pożywienie osobników żyjących w typowo dzikich warunkach leśnych stanowią w lasach świerkowych nasiona szyszek świerka zbierane wprost ze zwisających z drzew oraz zbierane ze ściółki leśnej. W lasach liściastych zbierają żołędzie , które połykane są przez nie w całości. Również pąki drzew stanowią ich podręczne menu. Podczas ich zbierania gołębie zmuszone są poruszać się po bardzo cienkich gałązkach , co przy ich gabarytach stanowi już pewnego rodzaju ptasi wyczyn. Nie zadowoleni są natomiast rolnicy kiedy zwłaszcza w dużych grupach pasące się gołębie o świcie na rolniczych polach potrafią czynić znaczne szkody podczas masowego zbierania ziarna. Grzywacze wychowywane od wczesno pisklęcego wieku , potrafią się zaadoptować do ludzkich warunków a nawet przywiązać się do opiekuna. Grzywacze jako gatunek ptaków jeden z nielicznych potrafił w znaczny sposób po wojnie odbudować swoją populację , a nawet ją przewyższyć. Ponieważ przy swojej masie i gabarytach niewielu jest naturalnych wrogów tego ptaka , prawdopodobnie to było podstawową przyczyną rozrastania się populacji. Młode pisklęta wychowują się w gnieździe wykonanym w formie spłaszczonej miseczki ze splecionych suchych gałązek splecionych bardzo luźno. Młode grzywacze karmione są tak jak jest to u innych gołębi mleczkiem z wola z dodatkiem nasion. Spłoszone wysiadujące gołębie , przeważnie porzucają swoje gniazdo i budują następne w bezpieczniejszym miejscu. W innych regionach europy , gdzie brakuje wysokiego zadrzewienia leśnego , spotyka się gniazda tych gołębi wybudowane bezpośrednio na ziemi. W jednym lęgu grzywacze składają do trzech jaj i w tym względzie wydają się mało płodne. Wykonują jednak po kilka zniesień i tutaj przewyższają inne gatunki.

sty
26

Ten gatunek ptaka jest osobnikiem wszystkożernym. Bardzo chętnie jedzą powszechnie występujące w przyrodzie bezkręgowce, ślimaki , robaki , jaszczurki , żaby , myszy , nie gardzą zawartością gniazd ptasich nawet tych większych do wielkości bażanta. Przekąszają również drobne owoce , jagody oraz to , co dana chwila , dana pora roku przyniesie. Ten gatunek ptaka można w zasadzie nazwać długowiecznym. Dożywa nawet do wieku siedemdziesięciu lat!!! Wrony siwe potrafią wspaniale współdziałać w grupie. Podczas ataku na gniazdo większych osobników jedna wrona odwraca uwagę właściciela gniazda, natomiast druga w tym czasie ze stoickim spokojem plądruje całą jego zawartość. Ogólnie rzecz biorąc wrony siwe należą do gatunku ptaków , który doskonale adoptuje się w środowisku człowieka. Miejsce ich występowania to przede wszystkim śródpolne zadrzewienia , parki i lasy , również wysypiska śmieci i wszelkiego rodzaju pozostałości zabudowań ukształtowanych przez człowieka. Między wronami panują bardzo silne więzi małżeńskie , które niejednokrotnie są poddawane w naturze bardzo silnym próbom. Zaatakowany przez dużo silniejszego osobnika partner wrony potrafi z dużym narażeniem własnego życia poddać się spontanicznej i skazanej na niepowodzenie próby ratowania. Wrona siwa różni się od bardzo zbliżonego gatunku – czarnowrona ubarwieniem opierzenia. Podczas gdy czarnowron jest niemal idealnie czarny , wrona siwa posiada przebarwienia podbrzusza oraz okolic głowy i reszty tułowia w kolorze siwym. Stąd jej nazwa. Rozpiętość jej skrzydeł osiąga nawet jeden metr. Wrony siwe składają od czterech do pięciu jaj . Odbywa się to w czasie między marcem a czerwcem. Natomiast wysiadywanie zajmuje od osiemnastu do dwudziestu jeden dni. Młode osobniki wrony siwej po wykluciu są gołe , nie opierzone. Znoszą natomiast bardzo dobrze oziębienie ciała przez pierwszych kilka dni do czasu pokrycia się drobniutkim puchem. Ta cecha genetycznie wiąże się prawdopodobnie z ich praprzodkami , którzy byli kiedyś gadami. Odporność cieplna to pozostałość po ich zmiennocieplności. Wrony siwe pełnią niejako rolę czyściciela biologicznego środowiska biologicznego. Wynika to z ich wszystkożerności. Zjadają padlinę , którą przy drodze rozjechał jakiś samochód , nad zbiornikami wodnymi zjadają padnięte ryby , czyszczą z odpadków okoliczne śmietniki , które nie zostały należycie uprzątnięte. Z zewnątrz ptak ten nie kojarzy się pozytywnie z powodu jego ubarwienia oraz monotonii , jaką wprowadzają całe ich stada okupujące wierzchołki drzew z jednostajnym krakaniem. Natomiast ogólnie rzecz biorąc są to inteligentne ptaki, które żyją w swojej ptasiej zbiorowości.

sty
26

Ptak ten osiąga długość około trzynastu centymetrów . W związku z tym jest niewielkim ptakiem. Jego ubarwienie opierzenia to długie , podłużne , ciemne prążki na ciele , podbrzusze jaśniejsze – szare i nie prążkowane . Czasem można dostrzec niewielki żółtawy odcień. Ten charakterystyczny ptak spędza większość czasu na ziemi ukrywając się w gęstej roślinności. Po charakterystycznym śpiewie można czasem rano dostrzec go na wierzchołkach roślin. Świerszczak preferuje wilgotny klimat , w którym dominują wilgotne polany , wilgotne łąki , torfowiska , w których można spotkać krzaki jeżyn , zarośla pokrzywowe , występuje również na polach rzepaku , w zbożu i koniczynie. Jego występowanie w przyrodzie nie można określać jako rzadkie. Mimo to , nie jest często obserwowanym osobnikiem. Na taki stan rzeczy zasadniczy wpływ ma jego zachowanie . Podczas zagrożenia ptak ten jak inne gatunki nie wzlatuje nagle w przestrachu , lecz ucieka i chowa się w coraz gęstszej gęstwinie zarośli tak , że nie jest wielokrotnie w ogóle spostrzeżony. Tak specyficzny sposób zachowania nie sprzyja obserwacji tego osobnika. Podczas śpiewu jedynie można zaobserwować postać tego ptaka. Tak jak i inne , zdradza nim swoją obecność. Jego śpiew bardzo przypomina cykanie świerszcza, dokładniej pasikonika zielonego. Gniazdo świerszczak organizuje sobie bezpośrednio na ziemi w pobliżu miejsca jego zalotnych śpiewów. Do tego celu używa zwiędłych liści znajdujących się w pobliżu. Na ich podstawie uwija plecionkę o kształcie miseczki ze znalezionych źdźbeł trawy. Tak przygotowane gniazdo na bazie występujących pospolicie w okolicy materiałów budowlanych doskonale adaptuje się wizualnie z otaczającym środowiskiem , stając się mało dostrzegalne przez postronnych obserwatorów. Pod koniec lipca pasikoniki zielone przestają wydawać swoje odgłosy , asymilując się z nimi , świerszczak również zaprzestaje wydawania swojego śpiewnego cykania. Prawdopodobnie przebywając w środowisku cykających świerszczy , świerszczak podświadomie maskuje swoją obecność , wydając jednocześnie odgłosy godowe. Stąd prawdopodobnie wzięła się nazwa gatunku tego ptaka. Podczas znoszenia jaj , można zaobserwować ich przeciętną ilość – około pięciu lub sześciu sztuk . Ale widziano też siedem jaj. Świerszczak jaja znosi dwukrotnie. Pierwszy lęg odbywa się pod koniec maja , natomiast drugi następuje pod koniec lipca. Młode pisklęta opuszczają gniazdo po około dziesięciu lub dwunastu dniach. Od razu okazują się doskonałymi piechurami. W Europie żyją pokrewne gatunki w ilości trzech różnych osobników różniących się nieznacznie budową zewnętrzną.

sty
25

Myszołowy z natury są ptakami wędrownymi. Z terenów swojego zimowania na tereny lęgowe wracają w kwietniu. Myszołowy są najbardziej znanymi ptakami drapieżnymi w Europie Środkowej. Należą do elitarnej rodziny jastrzębiowatych. Występowanie tego ptaka odnotowane jest w całej Eurazji . Środowisko naturalne jakie akceptują do swojej egzystencji to tereny uprawne , łąki , pola , pastwiska , w którym występuje ich podstawowe pożywienie. Mimo, iż myszołowy nie są małymi ptakami drapieżnymi , posiadają niezbyt dobrze rozwinięte nogi i krótkie szpony. W związku z tym mogą pozwolić sobie na łowy mniejszego pokroju oraz zapolować na zwierzę najwyżej do wielkości dorosłej wiewiórki. Chociaż zdarzają się sytuacje nadzwyczajne , których przerastają one samych siebie. Myszołowy zadowalają się polowaniem na myszy , jaszczurki , węże , młode ptaki a nawet niekiedy większe owady. Myszołowy zadowalają się również padłą dziczyzną. Panuje niesłuszny pogląd wśród myśliwych , zwolenników odstrzałów tego gatunku , że myszołowy są sprawcami zmniejszającej się populacji zajęcy. Jest to z gruntu błędna teoria nie poparta żadnymi konkretnymi faktami czy istotnymi dowodami. Badacze przyrody zastanawiają się nad skutkami zezwoleń na jego odstrzał , które mogłyby z kolei doprowadzić do nadmiernego rozprzestrzeniania się gatunków naziemnych uważanych za dużo bardziej szkodliwe w skutkach dla gospodarki człowieka. Myszołowy przeważnie zajmują swoje zeszłoroczne gniazda , które są wzmacniane , uzupełniane i poprawiane , tak aby mogły wytrzymać trudy kolejnego lub kolejnych lęgów. Zaobserwowane konstrukcje gniazd myszołowa wielokrotnie naprawiane i odbudowywane , których wysokość sięgała około pięćdziesiąt centymetrów , natomiast średnica dochodziła do osiemdziesięciu centymetrów. Zachowania godowe tego gatunku od momentu przylotu na tereny lęgowe to niezwykłe loty , w których zataczane są niesamowite kręgi oraz nagłe pikowanie w dół z dużymi prędkościami. Liczba jaj jakie znosi samica zwykle wynosi około trzech sztuk. Natychmiast po zniesieniu przez samicę pierwszego jaja , jest ono przez nią wysiadywane. Wysiadywaniem zajmują się oboje rodzice , mimo iż samica wysiaduje je znacznie dłużej od samca. Pisklęta wykluwają się po około trzydziestu , trzydziestu pięciu dniach. Młode osobniki , tak jak u wszystkich ptaków drapieżnych , pokryte są białym puchem. Okres przebywania maluchów w gnieździe kończy się wraz z upływem czterdziestu dni. Później zaczyna się wczesny okres dorastania .i w kwiecie wieku rozpiętość skrzydeł myszołowa może osiągać nawet do stu trzydziestu centymetrów.

sty
25

Krętogłów jest ptakiem , którego upierzenie bardzo przypomina upierzenie sowie , natomiast wielkością przypomina gąsiorka. Posiada prosty i niezbyt mocny dziób. Jego ogon nie jest tak twardy i stabilny jak u innych gatunków ptaków , jest po prostu zbyt miękki by wykorzystywać go jako podporę przy siadaniu jak to bywa u innych. Jego nazwa ściśle skojarzona jest z jego specyficznym zachowaniem podczas zagrożenia lub w momencie gdy jest trzymany w ręku. Wówczas zaczyna dziwnie się zachowywać wykonując przedziwne obroty głową. W niebezpieczeństwie strosząc pióra , wydłuża swoją szczupłą szyję , obraca niemal dookoła osi główkę i przewraca oczyma. Prawdopodobnie celem jego jest przestraszenie przeciwnika aby zdobyć przewagę w czasie . Podczas gdy napastnik zostaje wprowadzony w zaskoczenie, osłupienie czy zaciekawienie , zdobyta przez tego osobnika chwila czasu daje mu przewagę w osiągnięciu ucieczki. Jego pożywienie stanowią owady , mszyce i mrówki które to przenoszone są do otworu gębowego przy pomocy lepkiego języka o haczykowatym kształcie. Krętogłowy są osobnikami wędrownymi , które nie potrafią radzić sobie zimą w naszym klimacie. Radzą sobie w związku z tym odlotem do cieplejszych miejsc. Na świecie występują dwa gatunki krętogłowów. Ich stan ilościowy jest niewielki. Nasz krętogłów europejski zajmuje terytoria Azji , Euroazji oraz Japonii . Natomiast drugi gatunek krętogłowa zamieszkuje Afrykę. Krętogłowy występują w lasach liściastych lekko lub silnie prześwietlonych , w lasach mieszanych , sadach , na terenach bardzo słabo zakrzewionych lub średnio zakrzewionych , w których występują rozproszone drzewa. Znajdują sobie również teren działania na terenach całkowicie bezdrzewnych , w których jednak występują urwiska z gliny. Krętogłów zajmuje do lęgów dziuple , także dziuple innych ptaków. W związku z tym , że okres lęgowy tego ptaka występuje dość późno i większość z występujących w przyrodzie i wybudowanych wcześniej dziupli jest już zajęta , potrafi on bezwzględnie postąpić z ich obecnymi mieszkańcami wyrzucając ich na zewnątrz preferując swoje potrzeby rozrodcze. Tak jak bywa to w zwyczaju dzięciołów , gniazdo adaptowane przez krętogłowa nie jest niczym wyściełane. Jaja , których ilość można określić na maksymalnie dziesięć sztuk , wysiadują obydwoje rodzice. Czas trwania wysiadywania wynosi około dwunastu dni. Rodzice wysiadują jaja na zmianę. Do karmienia młode pisklęta w dziupli ustawiają się jedno na drugim tworząc jak gdyby piramidę. Gdy rodzice dotkną dziobów młodych , te z żarłocznym piskiem rozchylają je , a rodzic z wola przydziela każdemu dawkę pożywienia.